20-02-07

Een kleine observatie...

Het had niet gevroren die nacht... Niet zo verwonderlijk, de maand augustus staat dit hoogst zelden toe. Dr. Fritz Kankermuller ijsbeerde zenuwachtig op de mahoniehouten steiger. Een forse wind waaide frisse, zoute druppels op zijn kartonnen gelaat. Een overvloed aan gerstennat de voorafgaande avond maakte de fijne zonnestralen hoogst onaangenaam. Het zilte nat glinsterde als ware het duizenden piepkleine diamantjes en de acht beaufort sterke luchtverplaatsingen geurden zoet, zuur, bitter en zout; voor een olfactorisch man als hij een waar delirium.

Plots kriebelde een verlegen idee aan zijn tenen om vervolgens zijn knieën één enkel moment te doen wankelen. Iets borrelde vanuit z'n onderbuik zachtjes hemelwaarts. Even dacht Dr. Kankermuller aan het gerstennat waarvan eerder sprake, maar het gevoel zat dieper en sterker in hem verstrengeld en zou derhalve ziet zo snel als het nat de toiletpot opzoeken. Het broeide en gistte tot het zich ontpopte tot een waar verlangen. Het bereikte de keel waar het zich nestelde in z'n adamsappel als een eskimo in z'n iglo op een koude winterdag: warm en zeer aanwezig. Een hellend vlak leek het wel: het verlangen werd een drang, zich vastklampend in z'n keel en de respiratoire functie ervan sterk belemmerend. De r werd een w en de drang dus dwang: zijn tong was weerloos in de strijd en gaf net als het Belgische leger in 1940 bij de eerste confrontatie toe.

Dr. Fritz Kankermuller riep vol overtuiging uit: HIJ ZOU VOORTAAN LEVEN IN DE ATLANTISCHE OCEAAN!!! Hij zou elke dag kaviaar en oesters eten. Hij zou vliegen en zweven in het water als een kosmonaut in de ruimte. Hij zou koning, nee zelfs keizer worden van dit onontgonnen onderwaterrijk!! Misschien zou hij zelfs copuleren met zeemeerminnen... Wie weet, de mogelijkheden leken hem eindeloos!!!

Plotsklaps verslikte Dr. Kankermuller zich in z'n uitroep. De klanken verstomden als een brave huisvader bij de aanblik van zijn overspelige echtgenote... Het idee, het gevoel, het verlangen, de drang en de dwang bereikte door deze plotse stuiptrekking z'n meer dan gemiddeld ontwikkelde hersenpan. Al het voorgaande werd een gruwelijk besef:

in tegenstelling tot de overgrote meerderheid van de olympische zwemkampioenen, kon de eerbiedige Dr. Fritz Kankermuller hoegenaamd niet zwemmen!!!

Naar zijn bescheiden mening hypothekeerde deze factor z'n kansen op de baan van keizer van het mysterieuze onderwaterrijk gevoelig. Overtuigd door deze gedachte, wandelde Fritz landinwaarts, net zo lang tot hij uit het zicht van ondergetekende verdween...

Liep Dr. Kankermuller een nieuwe droom achterna? Misschien. Liep hij een nieuwe teleurstelling tegemoet? Hoogstwaarschijnlijk....

 

Een nederig observator op een mooie zomerdag ergens aan de Belgische kust. 

15:50 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

vervolg respect voor dr. kankermuller (ook wel risicoluller genoemd). hij die niet van grijze beslissingen hield en angst had om vast te roesten nam een wijze beslissing.

bravo voor dr. risico luller die het moeilijk had zonder zwemvliezen maar toch de energie vond om te spartelen. (zij die spartelen zullen niet zo gauw verdrinken bv. in een grijze zee van onzin en verloren tijd)

ik hef mijn glaasje water hoog in de lucht - schol! ondertussen heeft muller al veel atlantische doffijnen mogen ontmoeten. ze zijn er in geslaagd hem te leren zwemmen - ook al gaat hij af en toe kopje onder. (dat neemt hij er graag bij) de onzichtbare dolfijnen in de noordzee waren daar (hoe sympathiek ze ook waren) in den tijd - des ondanks een flinke dosis moeite - jammer genoeg niet in geslaagd. ik heb horen zeggen dat enkele mooie zeemeerminnen hem de weg hebben gewezen. de weg naar waar hoor ik u denken. wees gerust - om het antwoord op deze vraag te vinden hoeft u helemaal niet naar de andere kant van de wereld te vliegen. het antwoord op deze vraag kan u lezen in zijn glimlach - op zijn gelaat - ondertussen niet meer van karton. om even de geschiedenis in te duiken - bij zijn aankomst in de oceaan kwam hij een hongerige 'ik-eet-karton'- walvis tegen. het was een heus gevecht die dag. gelukkig kwam hij de dag nadien een 'ik-geef-je-een-gelaat-van-glas-cadeau-dat-helderder-echter-en-mooier-is-dan-het-vuile-water-in-de-noordzee'-octopus tegen.

jaja, hij voelt zicht vrij nu. en doorzichtig. en rustig. en puur. soms ook een tikkeltje mysterieus maar ja, glas is glas dus breekbaar ook. hij, daar als een van de weinige heren in de atlantische o. die risicoluller toch.

Gepost door: tint | 09-08-07

De commentaren zijn gesloten.