28-08-06

Gemoedsrust - Deel 1

Een voorzichtige zonnestraal vond zijn weg tot op mijn lodderig oog. Ik trachtte m’n mond te openen maar klaarblijkelijk doen een dozijn ‘duivelse biertjes’ een mens zijn speeksel veranderen in hardnekkige Velpon. Zoals elke morgen sinds het voorval deed ik de test: ogen sluiten en… Nee, wederom voelde ik slechts een onverschilligheid ter grootte van Alaska. Sinds die fatale dag kende ik emotioneel enkel leegheid, het gevoel aan de rand van een onmetelijke woestijn te zijn gedropt en in een vlaag van tijdelijke zinsverbijstering de verkeerde kant te hebben gekozen…

Nu dat ook mijn andere oog besloten had wakker te worden, aanschouwde ik met deze tweeling de ravage van vorige nacht: wat ooit een foute maar nette zolderkamer was geweest, geleek momenteel eerder op de stortplaats van een gemeente waar bij verordening enkel rookwaren, diepvriesmaaltijden en sterke drank kan worden verkocht. Die verloren gelopen zonnestraal bleef me maar pesten maar mijn wraak was zoet. Die zonnestraal had zich hoogstwaarschijnlijk ook liever te pletter gestort in een bloeiende botanische tuin of –wanneer het een voyeuristische zonnestraal betrof- de badkamer van een bevallige deerne. In zulke gedachten vond ik troost: de wetenschap dat anderen er misschien zelfs nét iets slechter aan toe waren dan ik. Net nu er bijna een sarcastische glimlach op m’n grauwe lippen verscheen, weerklonk het hoogst irritante gepiep van een gsm in hoge nood.

“Inspecteur Beaufort, waar ben je?”…

Het antwoord bleef halverwege steken in mijn uitgedroogde keel.

“Inspecteur Beaufort?”…

“Jaja, commissaris Baetens,  ik spoed mezelve naar het bureel. Ik zou al die geneugten en blijdschap van het politionele ambt voor geen geld van de wereld willen missen! Wat schaft de moordpot heden te dage?” antwoordde ik lichtelijk sarcastisch.

“Beaufort, doe niet onnozel en meld je bij aankomst meteen bij m’n kantoor. Ik ben dat insubordinante gedrag van je meer dan beu. Ik begrijp dat het afgelopen jaar geen pretje voor je was, maar er is een tijd van treuren en een tijd van herpakken en ik denk dat de tijd van herpakken…”

“… is gekomen. Jaja, commissaris, ik kom eraan…”  

 

Op kantoor vergaste Grote Smurf me van op zijn troon op een onaangename verrassing. Een nieuwe, ergo onervaren kracht zou m’n ‘team’ komen versterken. Daar ik voorheen solo opereerde leek het woord ‘team’ me lichtelijk eufemistisch maar ik had me nauwelijks bij deze bedenkelijke woordkeuze neergelegd of ik zag met welke nietsnut ze me opzadelden. De jonge man presenteerde zich als agent Paul Vermeiren en keek me aan met een trouwe en hoogst naïeve blik die ik normaal enkel bij Fox Terriers met namen als Woody of Skippy tegenkwam.

Het leek overigens wel Kerstmis. Naast een nieuwe trouwe viervoeter verschafte Baetens me tevens een nieuwe moordzaak. Ik kon m’n geluk niet op, dat lijkt me evident…

 

Een aangeboren lichamelijke aversie voor introductiegesprekken was mijn deel, edoch naar een lijk staren met een volslagen vreemde leek me dan ook weer ongepast. Ik had vandaag nog niets gegeten en het mogelijke verlies leek me dus marginaal. Derhalve stak ik pront van wal….

“Beste Polleke, mijn naam voor u is ‘inspecteur’. Meer moet u eigenlijk niet weten voor de uitoefening van uw ambt. Maar voor het geval we via een ongelooflijk onwaarschijnlijk plot ooit in een variété show op de kutcommerciële televisie zouden terechtkomen alwaar we op leven en dood kennisvragen over elkaars leven dienen te beantwoorden, zal ik u derhalve enige informatie verschaffen: ik ben geboren als Arthur Beaufort, ben getrouwd in 1976, heb twee kinderen en twee jaar geleden zijn mijn vrouw en ik gescheiden wegens uit elkaar gegroeide interesses. Ik was geïnteresseerd in mooie, open wagens, zij in de edele delen van de snobistische welgestelde dokters die er doorgaans in rondrijden. Een interesse waarin ik me begrijperlijkerwijs moeilijk kon vinden…”

Eén fractie van een seconde werden mijn ogen vochtig bij het uitspreken van het banale telwoord ‘twee’. Agent Vermeiren stamelde, geschrokken door zulk een openheid van mijnentwege, enkele waarschijnlijk zeer interessante woorden over een jeugd op het platteland en een succesrijke carrière bij de politieacademie, maar ik luisterde al lang niet meer… Mijn aandacht werd volledig opgeëist door de foto van het slachtoffer van de moordzaak die me zonet door de commissaris was toebedeeld. De blauwe blik van het vermoorde meisje verdreef alle woorden, behalve ‘Elise’…

 

 

E.

11:48 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

22-08-06

site

Om onze lieve Edwin tegemoet te komen :-)

http://www.belvillavakantiewoningen.be

 

Leuk om naar te kijken en al weg te dromen...

22:18 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

21-08-06

op reis

 

Hallo, hier is Steffie met een denderend voorstel!!! Hou je oogjes open en je adem in, want hier komt het... nee, het is ni zo speciaal ofzo eigenlijk, maar er is zo al kei regelmatig over en weer gefluisterd dat we eigenlijk nog eens met zen allen op vakantie moeten gaan. En omdat iedereen daar meestal wel veel zin in heeft, maar er nooit iets concreet wordt afgesproken of geregeld, zal ik mij kandidaat stellen. Het is mss een beetje vroeg :-), MAAR als er veel mensen mee willen gaan en als we het allemaal willen regelen en als nog vanalles, kunnen we er maar beter zo snel mogelijk aan beginnen.

Awel, mijn voorstel was misschien een huisje te huren in Frankrijk ofzo of een chalet (of twee, als we met veel zijn) op een camping. Er zijn mensen die niet op dezelfde plaats willen blijven, dus kunnen we ook één week ergens iets nemen en een andere week ergens anders, als je een leuk plaatsje hebt, kan je op een week veel bezien en dan maakt het niet uit dat je op dezelfde plaats zit, of wel?

Lalalaaaaaa, juli is mijn maandvoorstel, wegens de tweede zit.

Awel, laat iedereen maar iets weten, dan kunnen we eraan beginnen. Als jullie liever niet met zoveel weggaan en alleen met je lief ofzo willen gaan, no offence, dan ga ik ook terug met mijnen aboriginal poepen in de boskes in de middle of nowhere ( als hij als em terugkomt van australie genen langen baard heeft en vieze manieren, want dan ist tegen dan gedaan :-))

 Tint en Steffie in Frankrijk

 

 

17:28 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

 

01:57 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-08-06

Ik Blog, Jij Blogt, hij Blogt, wij Bloggen,...

Moehahahahehe, Klik op de foto en je komt op de blog van the Mystery Blogger! Even filosofisch: "HOe zwaar kan het bestaan zijn?"Mag geplaatst worden in de context van tweede zit :) Succes aan allen die blokken! Kever Wever*

22:58 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

 

Klik op de foto om naar de fantastische verhalen van de krullebol te vliegen!

22:46 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-08-06

puur

 
klik op de prent om op de blog van de kleine keizerin te belanden.

23:53 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-08-06

psychologisch vraagje

wie zou er zijn mening durven geven over...

het verschil/het verband tussen openheid en naïviteit.

eentje om over na te denken! ;o)

tint

20:04 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

04-08-06

Stringeman

Jullie weten allemaal dat ik net terug ben van Portugal, net zoals Wannes en Nelle dat ook zijn. Wel, wat heb ik geleerd over de mensen in Portugal? De oudere mannen in Portugal zijn vettig en goor. Je hoort ze al van ver rochelen, ze blijven namelijk gaan tot hun fluim de rand van hun lippen bereikt, om dan die lieflijke fluim richting straat/stoep/grond te sturen. Je hebt natuurlijk pech als er net zo iemand in de tent naast jou slaapt op de camping. Bij 'rustig wakker worden in Portugal door de krekels en de vogeltjes' had ik me toch iets anders bij voorgesteld. Maar kom, laten we daar niet te lang bij stilstaan, ik heb namelijk ook ontdekt dat er niet alleen vieze fluimmannen rondlopen in Portugal, maar het loopt er ook vol schrale dappen. Ze staren je aan alsof je een buitenaards wezen bent (in het begin dacht ik nog dat iedereen mij daar heet vond, maar bij nader inzien weet ik het toch zo goed niet meer), vaak stinken ze naar de drank en ze zijn ook niet beschaamd om je na te roepen. Maar al bij al zijn al deze mannen toch altijd bereid je te helpen, waar je ook bent, van welke planeet je ook komt en hoe je er ook uitziet, allemaal willen ze je wel helpen. De één met een zure-alcoholadem, de ander met een fluim in zijn mond en nog een ander met zijn ogen op je tieten gericht, maar helpen zullen ze.

Dan de jongere generatie. Al de meisjes lopen op strand rond in monokini en string. Grote tieten, dikke tieten, lelijke tieten, muggentieten,... alle vormen en formaten, niemand schaamt zich over hun tieten. dan het stringgedeelte, appelsienenhuid, geen appelsienenhuid, vetrollen, supermager, bruin, bleek, iedereen wilt zijn poep of kontje laten zien. En stuk voor stuk vinden ze zichzelf de lekkerste en de knapste.

De kerels beschikken over een arrogantievermogen om U tegen te zeggen. Zwart haar met potten gel in, lang zwart haar naar achteren gekamt, diamanten oorbellen en zo'n stoere loop, waarbij de armen gevaarlijk langs het lichaam zwaaien zijn daar schering en inslag.

Eén dag hadden we daar afgesproken met onze chauffeur die ons naar Portugal had gereden, die man was 66 jaar oud en ging minstens twee keer per jaar naar Portugal. We gingen richting strand, supermooi, wit zand en helderblauw water. Bleek toch dat die kerel de hele essentie van het strandgebeuren in Portugal verkeerd begrepen had zeker? eerst trok die zijn t-shirt uit, mja, een bovenlichaam van een 66-jarige he, veel uitleg moet ik daarbij niet geven. Toen trok die zijn broek uit, en langzaam maar zeker kwam het tevoorschijn: een kleine, zwarte, blinkende string!!!

 

Ik heb er foto's van, maar die bespaar ik jullie :-)

Met vriendelijke groeten, Steffie

15:10 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |