20-02-07

Een kleine observatie...

Het had niet gevroren die nacht... Niet zo verwonderlijk, de maand augustus staat dit hoogst zelden toe. Dr. Fritz Kankermuller ijsbeerde zenuwachtig op de mahoniehouten steiger. Een forse wind waaide frisse, zoute druppels op zijn kartonnen gelaat. Een overvloed aan gerstennat de voorafgaande avond maakte de fijne zonnestralen hoogst onaangenaam. Het zilte nat glinsterde als ware het duizenden piepkleine diamantjes en de acht beaufort sterke luchtverplaatsingen geurden zoet, zuur, bitter en zout; voor een olfactorisch man als hij een waar delirium.

Plots kriebelde een verlegen idee aan zijn tenen om vervolgens zijn knieën één enkel moment te doen wankelen. Iets borrelde vanuit z'n onderbuik zachtjes hemelwaarts. Even dacht Dr. Kankermuller aan het gerstennat waarvan eerder sprake, maar het gevoel zat dieper en sterker in hem verstrengeld en zou derhalve ziet zo snel als het nat de toiletpot opzoeken. Het broeide en gistte tot het zich ontpopte tot een waar verlangen. Het bereikte de keel waar het zich nestelde in z'n adamsappel als een eskimo in z'n iglo op een koude winterdag: warm en zeer aanwezig. Een hellend vlak leek het wel: het verlangen werd een drang, zich vastklampend in z'n keel en de respiratoire functie ervan sterk belemmerend. De r werd een w en de drang dus dwang: zijn tong was weerloos in de strijd en gaf net als het Belgische leger in 1940 bij de eerste confrontatie toe.

Dr. Fritz Kankermuller riep vol overtuiging uit: HIJ ZOU VOORTAAN LEVEN IN DE ATLANTISCHE OCEAAN!!! Hij zou elke dag kaviaar en oesters eten. Hij zou vliegen en zweven in het water als een kosmonaut in de ruimte. Hij zou koning, nee zelfs keizer worden van dit onontgonnen onderwaterrijk!! Misschien zou hij zelfs copuleren met zeemeerminnen... Wie weet, de mogelijkheden leken hem eindeloos!!!

Plotsklaps verslikte Dr. Kankermuller zich in z'n uitroep. De klanken verstomden als een brave huisvader bij de aanblik van zijn overspelige echtgenote... Het idee, het gevoel, het verlangen, de drang en de dwang bereikte door deze plotse stuiptrekking z'n meer dan gemiddeld ontwikkelde hersenpan. Al het voorgaande werd een gruwelijk besef:

in tegenstelling tot de overgrote meerderheid van de olympische zwemkampioenen, kon de eerbiedige Dr. Fritz Kankermuller hoegenaamd niet zwemmen!!!

Naar zijn bescheiden mening hypothekeerde deze factor z'n kansen op de baan van keizer van het mysterieuze onderwaterrijk gevoelig. Overtuigd door deze gedachte, wandelde Fritz landinwaarts, net zo lang tot hij uit het zicht van ondergetekende verdween...

Liep Dr. Kankermuller een nieuwe droom achterna? Misschien. Liep hij een nieuwe teleurstelling tegemoet? Hoogstwaarschijnlijk....

 

Een nederig observator op een mooie zomerdag ergens aan de Belgische kust. 

15:50 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-01-07

oudjaar-nieuwjaar

20

00:21 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-10-06

een harteloze klok

even vlieg ik uit de bocht door nog eens een kijkje te nemen op een harteloze klok uit het verleden. zelfzeker haal ik de batterijen eruit. tikkkkk.. tikkkk.. aan de oppervlakte van mijn geest zwemt een echo moeizaam voorbij. een zwijgzame traan uit de diepte komt piepen en maakt plaats voor het getik. de echo doet pijn in mijn oren maar mijn zintuigen leven en kleinzerig ben ik niet dus ik blijf luisteren, goed wetende dat de echo zn kracht ooit zal verliezen verlies ik mezelf even in de kolk van het getik. tikkk.. tikk.. tik. tot er niets anders over blijft dan een stilte. een stilte vol zeeën van tijd, een stilte waarin ik niet zal verdrinken, een stilte waarin ik zal zwemmen tot ik mezelf weer tegen kom.

tint

16:21 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-10-06

waar is den tijd...

raf oktober 2002 2

raf oktober 2002

Rafke oktober 2002 op Funk you! in Zazou

23:31 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-10-06

ardennen

Vorige week zondag was er iets gezegd geweest over weekend ardennen. Gaat het nog door of niet? Zoja, moeten we er wel aan beginnen om het te regelen, want dan zou het in november moeten, aangezien december blok betekent voor velen (of februari mss). En wie gaat het regelen? Ik heb geen tijd, heb het veeeeeel te druk me school om da allemaal te regelen, maar ik wil uiteraard wel helpen he. Meer heb ik niet te zeggen, twas gewoon even om wat meer te weten te komen hierover. :-)

Zoenie, Beffie

17:38 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

28-08-06

Gemoedsrust - Deel 1

Een voorzichtige zonnestraal vond zijn weg tot op mijn lodderig oog. Ik trachtte m’n mond te openen maar klaarblijkelijk doen een dozijn ‘duivelse biertjes’ een mens zijn speeksel veranderen in hardnekkige Velpon. Zoals elke morgen sinds het voorval deed ik de test: ogen sluiten en… Nee, wederom voelde ik slechts een onverschilligheid ter grootte van Alaska. Sinds die fatale dag kende ik emotioneel enkel leegheid, het gevoel aan de rand van een onmetelijke woestijn te zijn gedropt en in een vlaag van tijdelijke zinsverbijstering de verkeerde kant te hebben gekozen…

Nu dat ook mijn andere oog besloten had wakker te worden, aanschouwde ik met deze tweeling de ravage van vorige nacht: wat ooit een foute maar nette zolderkamer was geweest, geleek momenteel eerder op de stortplaats van een gemeente waar bij verordening enkel rookwaren, diepvriesmaaltijden en sterke drank kan worden verkocht. Die verloren gelopen zonnestraal bleef me maar pesten maar mijn wraak was zoet. Die zonnestraal had zich hoogstwaarschijnlijk ook liever te pletter gestort in een bloeiende botanische tuin of –wanneer het een voyeuristische zonnestraal betrof- de badkamer van een bevallige deerne. In zulke gedachten vond ik troost: de wetenschap dat anderen er misschien zelfs nét iets slechter aan toe waren dan ik. Net nu er bijna een sarcastische glimlach op m’n grauwe lippen verscheen, weerklonk het hoogst irritante gepiep van een gsm in hoge nood.

“Inspecteur Beaufort, waar ben je?”…

Het antwoord bleef halverwege steken in mijn uitgedroogde keel.

“Inspecteur Beaufort?”…

“Jaja, commissaris Baetens,  ik spoed mezelve naar het bureel. Ik zou al die geneugten en blijdschap van het politionele ambt voor geen geld van de wereld willen missen! Wat schaft de moordpot heden te dage?” antwoordde ik lichtelijk sarcastisch.

“Beaufort, doe niet onnozel en meld je bij aankomst meteen bij m’n kantoor. Ik ben dat insubordinante gedrag van je meer dan beu. Ik begrijp dat het afgelopen jaar geen pretje voor je was, maar er is een tijd van treuren en een tijd van herpakken en ik denk dat de tijd van herpakken…”

“… is gekomen. Jaja, commissaris, ik kom eraan…”  

 

Op kantoor vergaste Grote Smurf me van op zijn troon op een onaangename verrassing. Een nieuwe, ergo onervaren kracht zou m’n ‘team’ komen versterken. Daar ik voorheen solo opereerde leek het woord ‘team’ me lichtelijk eufemistisch maar ik had me nauwelijks bij deze bedenkelijke woordkeuze neergelegd of ik zag met welke nietsnut ze me opzadelden. De jonge man presenteerde zich als agent Paul Vermeiren en keek me aan met een trouwe en hoogst naïeve blik die ik normaal enkel bij Fox Terriers met namen als Woody of Skippy tegenkwam.

Het leek overigens wel Kerstmis. Naast een nieuwe trouwe viervoeter verschafte Baetens me tevens een nieuwe moordzaak. Ik kon m’n geluk niet op, dat lijkt me evident…

 

Een aangeboren lichamelijke aversie voor introductiegesprekken was mijn deel, edoch naar een lijk staren met een volslagen vreemde leek me dan ook weer ongepast. Ik had vandaag nog niets gegeten en het mogelijke verlies leek me dus marginaal. Derhalve stak ik pront van wal….

“Beste Polleke, mijn naam voor u is ‘inspecteur’. Meer moet u eigenlijk niet weten voor de uitoefening van uw ambt. Maar voor het geval we via een ongelooflijk onwaarschijnlijk plot ooit in een variété show op de kutcommerciële televisie zouden terechtkomen alwaar we op leven en dood kennisvragen over elkaars leven dienen te beantwoorden, zal ik u derhalve enige informatie verschaffen: ik ben geboren als Arthur Beaufort, ben getrouwd in 1976, heb twee kinderen en twee jaar geleden zijn mijn vrouw en ik gescheiden wegens uit elkaar gegroeide interesses. Ik was geïnteresseerd in mooie, open wagens, zij in de edele delen van de snobistische welgestelde dokters die er doorgaans in rondrijden. Een interesse waarin ik me begrijperlijkerwijs moeilijk kon vinden…”

Eén fractie van een seconde werden mijn ogen vochtig bij het uitspreken van het banale telwoord ‘twee’. Agent Vermeiren stamelde, geschrokken door zulk een openheid van mijnentwege, enkele waarschijnlijk zeer interessante woorden over een jeugd op het platteland en een succesrijke carrière bij de politieacademie, maar ik luisterde al lang niet meer… Mijn aandacht werd volledig opgeëist door de foto van het slachtoffer van de moordzaak die me zonet door de commissaris was toebedeeld. De blauwe blik van het vermoorde meisje verdreef alle woorden, behalve ‘Elise’…

 

 

E.

11:48 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

22-08-06

site

Om onze lieve Edwin tegemoet te komen :-)

http://www.belvillavakantiewoningen.be

 

Leuk om naar te kijken en al weg te dromen...

22:18 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

21-08-06

op reis

 

Hallo, hier is Steffie met een denderend voorstel!!! Hou je oogjes open en je adem in, want hier komt het... nee, het is ni zo speciaal ofzo eigenlijk, maar er is zo al kei regelmatig over en weer gefluisterd dat we eigenlijk nog eens met zen allen op vakantie moeten gaan. En omdat iedereen daar meestal wel veel zin in heeft, maar er nooit iets concreet wordt afgesproken of geregeld, zal ik mij kandidaat stellen. Het is mss een beetje vroeg :-), MAAR als er veel mensen mee willen gaan en als we het allemaal willen regelen en als nog vanalles, kunnen we er maar beter zo snel mogelijk aan beginnen.

Awel, mijn voorstel was misschien een huisje te huren in Frankrijk ofzo of een chalet (of twee, als we met veel zijn) op een camping. Er zijn mensen die niet op dezelfde plaats willen blijven, dus kunnen we ook één week ergens iets nemen en een andere week ergens anders, als je een leuk plaatsje hebt, kan je op een week veel bezien en dan maakt het niet uit dat je op dezelfde plaats zit, of wel?

Lalalaaaaaa, juli is mijn maandvoorstel, wegens de tweede zit.

Awel, laat iedereen maar iets weten, dan kunnen we eraan beginnen. Als jullie liever niet met zoveel weggaan en alleen met je lief ofzo willen gaan, no offence, dan ga ik ook terug met mijnen aboriginal poepen in de boskes in de middle of nowhere ( als hij als em terugkomt van australie genen langen baard heeft en vieze manieren, want dan ist tegen dan gedaan :-))

 Tint en Steffie in Frankrijk

 

 

17:28 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

 

01:57 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-08-06

Ik Blog, Jij Blogt, hij Blogt, wij Bloggen,...

Moehahahahehe, Klik op de foto en je komt op de blog van the Mystery Blogger! Even filosofisch: "HOe zwaar kan het bestaan zijn?"Mag geplaatst worden in de context van tweede zit :) Succes aan allen die blokken! Kever Wever*

22:58 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

 

Klik op de foto om naar de fantastische verhalen van de krullebol te vliegen!

22:46 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-08-06

puur

 
klik op de prent om op de blog van de kleine keizerin te belanden.

23:53 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-08-06

psychologisch vraagje

wie zou er zijn mening durven geven over...

het verschil/het verband tussen openheid en naïviteit.

eentje om over na te denken! ;o)

tint

20:04 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

04-08-06

Stringeman

Jullie weten allemaal dat ik net terug ben van Portugal, net zoals Wannes en Nelle dat ook zijn. Wel, wat heb ik geleerd over de mensen in Portugal? De oudere mannen in Portugal zijn vettig en goor. Je hoort ze al van ver rochelen, ze blijven namelijk gaan tot hun fluim de rand van hun lippen bereikt, om dan die lieflijke fluim richting straat/stoep/grond te sturen. Je hebt natuurlijk pech als er net zo iemand in de tent naast jou slaapt op de camping. Bij 'rustig wakker worden in Portugal door de krekels en de vogeltjes' had ik me toch iets anders bij voorgesteld. Maar kom, laten we daar niet te lang bij stilstaan, ik heb namelijk ook ontdekt dat er niet alleen vieze fluimmannen rondlopen in Portugal, maar het loopt er ook vol schrale dappen. Ze staren je aan alsof je een buitenaards wezen bent (in het begin dacht ik nog dat iedereen mij daar heet vond, maar bij nader inzien weet ik het toch zo goed niet meer), vaak stinken ze naar de drank en ze zijn ook niet beschaamd om je na te roepen. Maar al bij al zijn al deze mannen toch altijd bereid je te helpen, waar je ook bent, van welke planeet je ook komt en hoe je er ook uitziet, allemaal willen ze je wel helpen. De één met een zure-alcoholadem, de ander met een fluim in zijn mond en nog een ander met zijn ogen op je tieten gericht, maar helpen zullen ze.

Dan de jongere generatie. Al de meisjes lopen op strand rond in monokini en string. Grote tieten, dikke tieten, lelijke tieten, muggentieten,... alle vormen en formaten, niemand schaamt zich over hun tieten. dan het stringgedeelte, appelsienenhuid, geen appelsienenhuid, vetrollen, supermager, bruin, bleek, iedereen wilt zijn poep of kontje laten zien. En stuk voor stuk vinden ze zichzelf de lekkerste en de knapste.

De kerels beschikken over een arrogantievermogen om U tegen te zeggen. Zwart haar met potten gel in, lang zwart haar naar achteren gekamt, diamanten oorbellen en zo'n stoere loop, waarbij de armen gevaarlijk langs het lichaam zwaaien zijn daar schering en inslag.

Eén dag hadden we daar afgesproken met onze chauffeur die ons naar Portugal had gereden, die man was 66 jaar oud en ging minstens twee keer per jaar naar Portugal. We gingen richting strand, supermooi, wit zand en helderblauw water. Bleek toch dat die kerel de hele essentie van het strandgebeuren in Portugal verkeerd begrepen had zeker? eerst trok die zijn t-shirt uit, mja, een bovenlichaam van een 66-jarige he, veel uitleg moet ik daarbij niet geven. Toen trok die zijn broek uit, en langzaam maar zeker kwam het tevoorschijn: een kleine, zwarte, blinkende string!!!

 

Ik heb er foto's van, maar die bespaar ik jullie :-)

Met vriendelijke groeten, Steffie

15:10 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

30-07-06

blindelings

ik heb geleerd om blindelings te typen, niet door een typcursus te volgen maar door gewoon regelmatig te typen. soms zorgeloos, soms vol fouten maar altijd tijdens mijn zoektocht naar perfectie. ik heb geleerd in perfectie te geloven, door onvolmaaktheden te accepteren, door fouten te bekijken als een deel van universele waarheid. we vertoeven in een grote puzzel want allen hangen we vast aan het mysterie dat 'leven' heet. vaak groei ik door blindelings mijn vertrouwen aan iemand te schenken, want ik laat me niet graag vangen door me te laten meeslepen in slechte ervaringen. ik open mijn ogen voor positieve ervaringen, haal er energie uit en ben voorzichtig door rekening te houden met mijn kinderlijke naïviteit. ik heb geleerd om mijn angsten een plaats te geven, niet door me te isoleren maar door af en toe bang te zijn en te ondervinden dat ik kan overleven in deze chaotische maatschappij. ik heb geleerd om mezelf te zijn, soms door mijn ogen te sluiten wanneer ik dans, maar vooral door regelmatig op avontuur te gaan en zielsverwanten te ontmoeten. ik heb geleerd dat het leven geen zacht gekookt eitje is, niet dat ik geen zachtheid kan ervaren, maar door het leven soms blindelings en zorgeloos te leven bots ik soms toch wel eens ergens hard tegen aan. achteraf durf ik soms lachen met mijn eigen stomiteiten want een hard gekookt eitje kan soms wel smaken. ik heb ontdekt dat blinden soms beter kunnen zien dan wij, niet door me te focussen op hun ogen maar door mezelf te focussen op hun heldere kijk op deze blinde wereld.

dagelijks zijn er mensen op zoek naar een zonnebril, zonder te beseffen waar de zon is. dagelijks wordt ik verblind door felle zonnestralen, ze vertroebelen mijn kijk op de harde realiteit. 

de zon ziet mij graag. ze tovert mij bruin. ze laat de pijn smelten. 

soms vrees ik dat mijn leven een droom is en dat ik selectief blind ben voor het negatieve. maar zolang ik voorzichtig ben, leef en mijn best doe om anderen zo weinig mogelijk te kwetsen, hoef ik dan wel wakker geschud te worden?

tint

06:13 Gepost door Jan en Alleman in Algemeen | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |